Dit idee is ontstaan naar aanleiding van de huidige gepolariseerde maatschappij. Zwart en Wit. Door het als eenheid te zien, of iets dat de ander laat zien zoals hij is. Zwart kan niet zonder wit, zoals Yin en Yang niet zonder elkaar kunnen. Het een doordringt de ander. Contrasten maken levendig en confronterend en evenwichtig. Dat de zogenaamde opponent anders is wil niet zeggen onoverbrugbaar. Interesse, toenadering, aanraking, erkenning, omhelzing, liefde. Wij allen zijn mensen met een verwond Kind/Ziel. Omarm de verschillen en er ontstaat vrede in je hart. Door de gepolijste delen wordt de beschouwer gespiegeld in het beeld en wordt zwart of wit. Wat je ziet ben je zelf.

Dit sculptuur, vrucht van de natuur, is geïnspireerd op de vorm van een zaaddoos, het meest oorspronkelijke beginpunt van groei. De zaaddoos is opgebouwd uit 6 ribben en opent zich breed en naar boven, alsof de doos barst van binnenuit: een beeld van vruchtbaarheid, potentie en de onvermijdelijke kracht van de natuur. De organische perforaties die het oppervlak doorkruisen verwijzen naar groei. De zaden zijn losgelaten en de zaaddoos sterft opdat het zaad kan leven. Zonder verval geen nieuwe groei. Groei en verval zijn geen tegenstellingen, maar één doorlopende beweging.
De opening in het hart van het werk is bewust: het is een portaal. Een uitnodiging om de wereld door de ogen van de natuur te bekijken, met verwondering, met respect, met verbondenheid. Het werk is een verwijzing naar biophilia: de diepe, aangeboren aantrekking van de mens tot het levende. Wij zijn geen toeschouwers van de natuur, wij zijn er deel van. Fructus Naturea nodigt de kijker uit om even stil te staan, te verbinden en zich te herinneren dat elk begin klein is en kwetsbaar en vol belofte.

Het beeld bestaat uit drie samengevoegde delen: een grote en een kleine pijlinktvisachtige vorm, verankerd in een gezamenlijke sokkel. Het werk komt voort uit de serie Into the Deep: een ode aan het onbekende diepzeeleven en aan de oorsprong van al het leven. De organische vormen verwijzen naar een oerkracht die ouder en groter is dan de mens zelf. Juist in de confrontatie met het ongrijpbare en het primitieve wordt onze menselijke maat relatief en kwetsbaar. Dit beeld staat voor een archaïsche, verstilde en licht humoristische benadering.
De twee vormen roepen associaties op met moeder en kind. Ze behoren duidelijk tot dezelfde ‘soort’, maar bewegen subtiel in tegengestelde richtingen. In die verstilde dynamiek ontstaat een verhaal van verbondenheid en losmaking: het kind dat uiteindelijk een eigen richting vindt.