De geopolitieke ontwikkelingen en de daarmee samenhangende dreigingen, evenals het negeren van de klimaatcrisis door invloedrijke leiders, bepalen in sterke mate onze tijd. Toch gelooft de kunstenaar dat deze kwesties in de toekomst weer onderkend worden en uiteindelijk een positieve wending krijgen. Met deze sculptuur wil hij dit optimisme verbeelden dat hij ervaart door de kracht, creativiteit en betrokkenheid van jonge mensen. Zij geven vertrouwen in de toekomst. Het is een optimistische blik, maar ook een noodzakelijke.

De kubus staat voor stabiliteit, orde en de menselijke wereld. De tetraëder symboliseert richting, energie en ambitie. De spiraal verbeeldt ontwikkeling en voortdurende beweging.
Samen laat het beeld zien dat echte balans niet stilstaand is, maar voortdurend verandert.

Dit idee is ontstaan naar aanleiding van de huidige gepolariseerde maatschappij. Zwart en Wit. Door het als eenheid te zien, of iets dat de ander laat zien zoals hij is. Zwart kan niet zonder wit, zoals Yin en Yang niet zonder elkaar kunnen. Het een doordringt de ander. Contrasten maken levendig en confronterend en evenwichtig. Dat de zogenaamde opponent anders is wil niet zeggen onoverbrugbaar. Interesse, toenadering, aanraking, erkenning, omhelzing, liefde. Wij allen zijn mensen met een verwond Kind/Ziel. Omarm de verschillen en er ontstaat vrede in je hart. Door de gepolijste delen wordt de beschouwer gespiegeld in het beeld en wordt zwart of wit. Wat je ziet ben je zelf.

De Ziener gaat over de huidige tijd. Kunnen we onszelf nog zien. Zijn we nog onze eigen gids met ons eigen moreel kompas? Is het nog mogelijk (een authentiek) mens te zijn? Die vrij om zich heen kan
kijken, voelen en zijn? Kunnen we nog voor onszelf staan? Of worden we ‘gepiepeld’ en zijn we een speelbal van politiek, beleid, overheid, supranationale bedrijven, robotisering, controle en AI? Wat
maakt ons mens zijn? De Ziener laat je het antwoord geven door hierover te reflecteren en naar jezelf te kijken. En concreet in het gespiegelde vlak in de verticaal draaibare schijf met jouw hoofd als
constante in de veranderende wereld.

Dit sculptuur, vrucht van de natuur, is geïnspireerd op de vorm van een zaaddoos, het meest oorspronkelijke beginpunt van groei. De zaaddoos is opgebouwd uit 6 ribben en opent zich breed en naar boven, alsof de doos barst van binnenuit: een beeld van vruchtbaarheid, potentie en de onvermijdelijke kracht van de natuur. De organische perforaties die het oppervlak doorkruisen verwijzen naar groei. De zaden zijn losgelaten en de zaaddoos sterft opdat het zaad kan leven. Zonder verval geen nieuwe groei. Groei en verval zijn geen tegenstellingen, maar één doorlopende beweging.
De opening in het hart van het werk is bewust: het is een portaal. Een uitnodiging om de wereld door de ogen van de natuur te bekijken, met verwondering, met respect, met verbondenheid. Het werk is een verwijzing naar biophilia: de diepe, aangeboren aantrekking van de mens tot het levende. Wij zijn geen toeschouwers van de natuur, wij zijn er deel van. Fructus Naturea nodigt de kijker uit om even stil te staan, te verbinden en zich te herinneren dat elk begin klein is en kwetsbaar en vol belofte.

In een vloeiende, bijna vogelachtige beweging omsluit staal een kern van glas.
Alsof iets kostbaars wordt gedragen – of juist vrijgelaten.
Een dialoog tussen hard en breekbaar, tussen vorm en gevoel.
Een vorm die organisch is en gemaakt is om te bewonderen in de mooie omgeving.
Een glashelder hart dat zal schitteren in zonlicht.
Een hart dat licht is en openstaat voor de diversiteit in de samenleving.
Maar vooral ook een prachtige vorm!

Het beeld bestaat uit drie samengevoegde delen: een grote en een kleine pijlinktvisachtige vorm, verankerd in een gezamenlijke sokkel. Het werk komt voort uit de serie Into the Deep: een ode aan het onbekende diepzeeleven en aan de oorsprong van al het leven. De organische vormen verwijzen naar een oerkracht die ouder en groter is dan de mens zelf. Juist in de confrontatie met het ongrijpbare en het primitieve wordt onze menselijke maat relatief en kwetsbaar. Dit beeld staat voor een archaïsche, verstilde en licht humoristische benadering.
De twee vormen roepen associaties op met moeder en kind. Ze behoren duidelijk tot dezelfde ‘soort’, maar bewegen subtiel in tegengestelde richtingen. In die verstilde dynamiek ontstaat een verhaal van verbondenheid en losmaking: het kind dat uiteindelijk een eigen richting vindt.

William Roobrouck maakt objecten, sculpturen, kunstwerken en stukken design waaruit zijn liefde spreekt voor vormen, ruwe materialen en handwerk. Hij vindt zijn inspiratie in de mens en de natuur, en vertaalt dit vaak in gezichten. Van de allereerste schets tot het allerlaatste laspunt – hij doet alles zelf. En dat doet hij met kennis van zaken. De materialen worden zorgvuldig geselecteerd en bewerkt volgens de regels van de kunst. Combineer twee gouden handen en een levendige fantasie met tonnen technische bagage en de leerjaren bij pepe aan zee en je krijgt objecten met een ziel.

Een mol leeft grotendeels onder de grond. Onzichtbaar verbindt hij gangen, wortels en ruimtes met elkaar. Juist dat beeld vormde het vertrekpunt voor dit ontwerp. Onder de Oppervlakte vertelt het verhaal van Gilze, niet door een letterlijke geschiedenis uit te beelden, maar door verschillende verhalen, herinneringen en kenmerken van het dorp samen te brengen in één beeld. De mol is daarbij niet het onderwerp van het kunstwerk, maar de drager ervan.
In de keramische huid zijn vijf verhaallijnen verweven:
– de lucht en de verbondenheid met de vliegbasis;
– vakmanschap, ondernemerschap en de geschiedenis van de lokale bedrijvigheid,
– gemeenschap en ontmoeting, van Dringersgat tot AZC;
– landschap, wortels en de ondergrond van ‘t Mollebos;
– de toekomst en de verbinding tussen verleden en nieuwe verhalen.

William Roobrouck maakt objecten, sculpturen, kunstwerken en stukken design waaruit zijn liefde spreekt voor vormen, ruwe materialen en handwerk. Hij vindt zijn inspiratie in de mens en de natuur, en vertaalt dit vaak in gezichten. Van de allereerste schets tot het allerlaatste laspunt – hij doet alles zelf. En dat doet hij met kennis van zaken. De materialen worden zorgvuldig geselecteerd en bewerkt volgens de regels van de kunst. Combineer twee gouden handen en een levendige fantasie met tonnen technische bagage en de leerjaren bij pepe aan zee en je krijgt objecten met een ziel.

Het kunstwerk vertelt het verhaal van Samen in Vrijheid. We zijn verantwoordelijk om de verworven vrijheid fatsoenlijk in te vullen. Verantwoorde vrijheid wil zeggen dat deze vanuit alle perspectieven ingevuld moet worden. De vlakken duiden de ruimte voor onze vrijheid én ze duiden de verschillende perspectieven, belangen en individuele grenzen om samen tot een verantwoorde vrijheid te komen. De verschillende vlakken zijn met elkaar verbonden om het samen te benadrukken. Alleen dan hebben we verantwoorde vrijheid. Het geheel leidt tot een poëtisch lijnenspel dat vanuit verschillende gezichtspunten een beweeglijke sculptuur vormt.

Deze sculpture is geïnspireerd op bestaande architectonische structuren en onderzoekt de verhoudingen tussen schaal, massa en ritme. De sculptuur verwijst naar de ritmiek van gebouwen en in het bijzonder naar de vloeiende interne ruimtelijke vormen die daarin ontstaan. De vorm bestaat uit vier cilindrische volumes die samenkomen in één centraal punt. Deze compositie is gebaseerd op het ritme van een vierkwartsmaat, waarin balans en herhaling centraal staan. Hierdoor ontstaat een werk dat zowel gestructureerd als dynamisch aanvoelt.
Tijdens het maakproces ontstond een spanningsveld tussen een ogenschijnlijk harde, industriële vorm en vloeiende, organische rondingen. De sculptuur heeft een driedimensionale hard-edge uitstraling, maar is volledig met de hand gevormd. De zachte curves roepen associaties op met het werk van Henry Moore. Door zijn krachtige vorm en heldere rode kleur functioneert het werk als een visueel ankerpunt in de openbare ruimte.

Masker van brons, een object dat voortkomt uit de decennialange fascinatie van de kunstenaar voor de oudheid en het klassiek Griekse theater. Met dit werk verwijst hij naar onze gezamenlijke Europese geschiedenis en beschaving; een thema waarin iedere toeschouwer een eigen herkenning en interpretatie kan vinden. Dit masker is geworteld in een oeuvre van meer dan tachtig maskers. Waar deze reeks begon in steen, vindt dit bronzen masker zijn voltooiing in een glazen vitrine. Het werk is een eerbetoon aan het klassiek Griekse theater (550 – 220 v.Chr.), de bakermat van onze moderne westerse cultuur en dramatiek.

Meer informatie:
Voorstellende een vrouw die haar gekoesterde verlangens en dromen loslaat, ze de ruimte geeft, vrij laat en hoopt dat het anderen ertoe zet elkaar de ruimte te geven en te respecteren.

Het idee is dat twee geliefden ruggelings, nog wat onwennig, tegen elkaar leunen. De omgevouwen hoekjes zouden echter ook best twee vlindertjes kunnen zijn, zoals die soms in een woeste paringsdans om elkaar heen kunnen wentelen. Maar dan, van een afstand zouden het ook zomaar de vleugels van een engel kunnen zijn, een beschermengel natuurlijk, want daar heb je tenminste wat aan!
Het werk van de kunstenaar wordt vaak geïnspireerd door de materialen en dingen die hij tegenkomt onderweg: keien, takken, stukken schroot. Hij zoekt daarbij naar evenwicht, vervreemding en contrasten. Orde en chaos, koud en warm. In dit beeld, het koude staal tegenover de warmte van liefde.
De afbeelding is een studie van koper dat voor de wisselsokkel wordt uitgevoerd in cortenstaal, 2 meter hoog.